Samen oud

Als je al een dagje ouder bent en je wilt graag een hondje, dan moet je ook eens goed gaan nadenken over leeftijd en zo…..

En dan bedoel ik zowel je eigen leeftijd als de leeftijd van je nieuw aan te schaffen hond.

Want een hond gaat in jaren weliswaar niet zo lang mee als een mens, maar als je zelf al aardig over de helft van je eigen jarenvooraadje heen bent, dan moet je even goed gaan rekenen.

Een kleine hond gaat meestal langer mee dan een grote hond, maar hoe lang ga je zèlf mee?

Dat weet je natuurlijk niet precies, maar je moet ergens van uit gaan toch?

Ik rekende dus uit dat ik nog best een wat jongere hond kon nemen, en dan gaan we gezellig samen oud worden bedacht ik mij zo.

Maar ik zag al gauw om mij heen dat andere mensen hier heel andere rekensommen op los laten!

Omdat ik 62 ben, vond ik dat een hondje van 4 jaar nog best zou kunnen: als ik nog zo’n 14 jaar blijf doorlopen dan loopt zo’n hondje nog wel met mij mee op.

En naarmate we allebei ouder worden, vertraagt ons wandeltempo ongeveer gelijktijdig.

Een verstandige rekensom en overweging, al weet je natuurlijk allebei niet of het gaat lukken met dat grillige lot dat mens en dier kan treffen…..

Maar op straat kom je mensen tegen die totaal geen problemen hebben met leeftijdsverschillen tussen mens en hond.

Laatst ontmoette ik een oudere slechtlopende dame met een onstuimige jonge boxer aan de lijn.

Haar oude boxer was overleden en omdat ze het zo stil in huis vond, had ze maar meteen een nieuwe genomen.

Onlangs zag ik ze weer lopen: het boxertje was inmiddels gigantisch gegroeid en rukte wild aan zijn riem; ze kon hem amper beteugelen.

Ik had medelijden met die arme jonge hond omdat hij gedoemd is om zich altijd in te moeten houden met zijn onstuimige jongehonden energie…..

Nee, dan kijk ik liever naar het onafscheidelijke duo dat bij mij de straat oversteekt: de oude heer loopt langzaam verder met behulp van een wandelstok en zijn oude grijze hond sukkelt er braaf achteraan.

Het is mooi om allebei jong te zijn en samen oud te worden, en ja, als ik heel eerlijk ben vind ik dat niet alleen bij mens en hond, maar ook bij man en vrouw…..

Voor mij dus geen jonge viriele loverboy, maar gewoon lekker rustig oud worden met een Whisky en een leuke leeftijdgenoot!

 

 

Whisky maakt vrienden

Zoals mensen hun eigen vriendenkring opbouwen, zo doen honden dat ook.

En net als bij mensen is niet iedereen die je tegenkomt automatisch een vriend; soms snuffel je even aan elkaar en dan loop je gauw weer door.

Je weet vaak meteen al bij de eerste kennismaking: dit is niet echt mijn type, hier ga ik géén lol mee maken.

Bij anderen voel je direct weerstand: dit is een akelig autoritair iemand, of gewoon een negatieve zeurzak of aandachtvreter!

Whisky maakt druk gebruik van de geheimzinnige hondenpost die ons mensen maar blijft verbazen.

We weten dankzij de hondengedragswetenschap inmiddels wel hoe het werkt, maar dat honden écht via hun neus zoveel informatie over een andere hond uit een ouwe harde drol of een opgedroogd plasje kunnen halen: het blijft onvoorstelbaar!

Op de hoek van een bepaald huis plast blijkbaar een bijzonder weerzinwekkende hond.

Iedere keer als Whisky en ik daar langs lopen, dan snuift hij de geur van het vijandige plasje op om daarna wel een minuut lang in blinde en machteloze woede met zijn pootjes te borstelen en te grauwen tegen die muur…..

Gelukkig zijn er ook speciale vrienden en het is altijd leuk om die tegen te komen!

Dan zwaaien de staarten en snuffelen de neuzen en dat ontaardt vaak in een wild spelletje.

Zo is er Bondi, die altijd in is voor een renpartijtje dwars door de weilanden.

Dat kan Akino, een sledehond met een vergroeide voorpoot ook bieden en het is altijd weer een blije ontmoeting.

Laatst kwamen wij een nieuw vriendje tegen, een jonge soepele Labradoodle, waar het heerlijk mee ravotten was.

Helaas woont Camelot de korthaarcollie, Whisky’s zielemaatje, helemaal in Nieuwegein……

Dat vinden wij allebei heel jammer, want het vrouwtje van Camelot is mijn lieve zus en wat zouden wij allemaal graag gewoon even spontaan bij elkaar langs willen wippen!

Whisky (en ik ook)  heeft een hekel aan die kleine keffertjes die zo akelig tekeer kunnen gaan met hun schelle stemmetjes, dus als Black, White en Pinky er in een trosje aankomen, dan houden wij onze oren dicht en lopen vlug door…..

 

Gezellig

 

Wie als mens alleen door het leven gaat, moet echt een huisdier gaan nemen.

Dan word je namelijk heel oud, je blijft gezond én je voelt je veel gelukkiger dan je lotgenoten zonder huisdier.

Dat soort bevindingen lees je regelmatig in kranten en tijdschriften en er zit zeker een kern van waarheid in.

Want het is inderdaad heel gezellig als je ‘s ochtends de deur naar de bijkeuken open doet en daar zit dan een dolblij kwispelend hondje opgewonden op je te wachten.

Je buigt je naar hem toe, aait hem zachtjes over zijn kop en spreekt met gevoelvolle stem:

Oooooh daar is mijn schatje weer en heb je lekker geslapen Whisky? Heb jij nu wel trek in een bak heerlijke brokjes van de vrouw?

Dan start je dag toch op een heel andere manier dan wanneer je zwijgend naar het koffie apparaat sjokt om op de aan- knop te drukken…..

Ook praat je weer eens lekker hardop tegen iemand in je eigen huis en dat màg dan en is niet raar, en dat is het wel als je in je eentje in jezelf loopt te mompelen.

Je huisdier vraagt om je liefde en geeft die ook weer aan je terug en dat doet je ouwe roestige hart ontdooien.

Je energie gaat lustig stromen en je hebt weer iemand waar je verantwoordelijk voor bent en waar je goed voor wilt zorgen!

Je hartslag en stress niveau gaan omlaag en ook je bloeddruk daalt.

En als je een hond hebt, dan moet je er ook mee gaan wandelen en dat zijn allemaal gezonde zaken.

Hoera! Er is weer iemand in huis die om je geeft en intens verdrietig is als je hem alleen achterlaat, omdat die boodschappen helaas zonder hem erbij tóch gekocht moeten worden.

Maar als je weer thuiskomt dan is het feest en dansen: haaaaa, daar is het vrouwtje weer!

Door je huisdier veel te aaien en te knuffelen maak je allerlei heerlijke positieve hormonen aan en daar voel je je goed bij.

 

Maarrrrrr…..helaas haalt je lieve schatje ook wel eens het bloed onder je nagels vandaan door niet naar je te luisteren of je sokken op te vreten.

Dan stijgt je bloeddruk en begin je enorm te schelden….stop!!!! Nu doe je alle positieve effecten weer teniet!

Nu kun je beter als een soort oefening in mindfullnes glimlachend de ochtendkots of diarreehoop opruimen die je liefste precies achter de deur heeft gedeponeerd, zodat je bij het opendoen de halve vloer besmeurt….

Doe het met een lach op je nuchtere maag, troost de arme stakker en zet daarna voor de zieke een heerlijk kopje theeJ

 

Wintertijd

Een heel vervelend bedenksel van de mens is de invoering van een andere tijd; de zogeheten zomertijd of wintertijd.
Natuurlijk is tijd sowieso een bedenksel van de mens, maar dat is al vervelend genoeg vind ik.
Daar moet je dan niet ook nog eens mee gaan schuiven!
Maar goed, aan het eind van de lente en de herfst moeten we er toch aan geloven, Whisky en ik.
De klok gaat een uur voor- of achteruit en onze biologische klok blijft gewoon staan waar die staat.

En dat levert problemen op. Minstens een week lang slaan onze biologische klokken heftig op tilt.

En wat is nu het nut hiervan? Een kort tijdje wat meer licht of duisternis, wat meestal na een week weer is bijgetrokken naar het vorige niveau. Want dat is het mooie van de natuur: die doet dat gewoon op natuurlijke wijze helemaal zelf en heeft daar onze tijd helemaal niet voor nodig….
Intussen hebben Whisky en ik dan wel een rotweek gehad….
Te vroeg honger of slaap, te vroeg of te laat er in of er uit, moe en hongerig op de verkeerde momenten.

Het gekke is dat ik er nog meer last van heb dan die hond.

Omdat ik een moeilijk slapertje ben, hecht ik erg aan een soort van regelmaat rondom mijn slaapgedrag.
’s Avonds eerst nog even uit met mijn hond, dan in pyjama een lekker wijntje met een boek en daarna allebei de mand in!
Dat extra uurtje uitslapen met de wintertijd zit er voor ons ook al niet in, dus daar ga je met je voordeel van de wintertijd.
Onze biologische klokken gaan gewoon om 8 uur af, los van wat de wekker of de wereld aangeeft.
Wel lekker stil op straat omdat de rest van de mensheid zich blijkbaar wel kan afstemmen op die andere tijd.
Gelukkig hebben de vogels, de wolken, de regen en de zon ook schijt aan de wintertijd, dus we zijn niet alleen.
Na een weekje vermoeidheid, gemopper en ontregeling zitten we weer op schema en dan kunnen we er weer een half jaartje tegenaan.

Maar het mooiste zou toch zijn als de tijd gewoon zou doortikken op haar eigen natuurlijke manier, minuutje na minuutje zonder er opeens 60 over te slaan!

Nattigheid

In Nederland heb je vele soorten nattigheid en als je een hondje hebt, dan krijg je daar helaas regelmatig mee te maken.

Zonder hond kun je als het regent nog wel eens denken: ik wacht maar even voordat ik naar buiten ga, maar met een hond in huis moet je er helaas dan toch wel even uit.

Natuurlijk heb je als mens de beschikking over een paraplu of een regenjas, maar die arme hond heeft dat niet en die wordt dus gewoon kletsnat.

Ik heb tijdens zo’n regenwandeling al eens lopen nadenken over een uitvinding voor honden om ze buiten droog te houden.

Bijvoorbeeld een handige buikband die je om de hond heen gespt, met daarbovenop een parapluutje!

Kleine hondjes worden écht overal vies en nat in de regen, vooral aan de onderkant!

Meestal heb je ook net je vloer schoon gedweild, als het gaat regenen.

In de schuur wrijf ik Whisky na het wandelen droog met een oude handdoek, alleen wordt hij dan vreemd genoeg nooit echt droog.

Zijn vacht neemt net als een dekbed heel veel vocht op en houdt deze ook lekker lang vast.

In de huiskamer wil hij zich daarna nog even drie keer flink uitschudden, liefst vlakbij de bank, en gaat dan ook nog eens heerlijk zijn natte vieze zijkantjes afschuren aan de witte muur….

Er bestaan vreselijke soorten regen waar je nog natter van wordt dan normaal in een regenbui.

Dat zijn van die hele fijnmazige douchekopdruppels waar dan ook nog eens een pittig windje onder zit.

Arme Whisky zat net in zijn mandje op de fiets tijdens zo’n bui, en verdronk bijna in het hoge waterpeil in zijn bakkie.

Ik ga normaal gesproken graag wandelen met mijn schatje, maar aan regen heb ik wel een heel erge hekel; ik word niet graag nat.

Daarom neem ik vaak een paraplu mee voor alle zekerheid en meestal heb ik hem dan niet nodig.

Als ik denk dat het wèl veilig zonder kan, dan valt het regenwater halverwege de tocht met bakken uit de lucht!

Laats liep ik aan het eind van zo’n deprimerende regendag met Whisky buiten, toen opeens de zon doorbrak.

Honderden kleine lampjes begonnen te schijnen in de natte koren aren en het leek alsof opeens een reusachtige schijnwerper de hele graanakker fel verlichtte!

En dan zeg ik tegen Whisky: kijk en geniet, want dìt soort wonderen zie je toch alleen in Nederland met je hond na een regendag!

 

BN er

Als je opeens samenwoont met een echte BN’er, dan is dat als partner toch wel even wennen. Helemaal omdat ik toen nog niet wist dat hij een BN’ er was; ik dacht een anonieme onbekende immigrant uit Gran Canaria in mijn huis op te nemen.

Maar algauw bleek als we samen de straat op gingen, dat ik een zeer beroemde en geliefde persoonlijkheid naast mij had lopen.

Iedereen die we onderweg tegenkwamen hield mij aan onder verliefd gekir en gejubel: oooooohhhh wat een lief en mooi schatje!

Het regende complimentjes op straat, maar niet voor mij; mij zag men niet staan…..

Ik maakte wel eens een grapje: als ik voor iedere aanbidder een euro kreeg, dan had ik nu al een flinke zak met geld.

Inmiddels zijn we een jaartje verder en was ik al drie keer miljonair geweest.

Ikzelf word nog steeds niet herkend door de mensen, maar mijn wandelgenootje wèl.

Iedereen roept zijn naam en gaat door de knieën, zelfs als we in een andere stad lopen.

U vraagt zich inmiddels vast wel af wie mijn beroemde huisgenoot nou eigenlijk is: nou, het is de wereldberoemde Whisky, het leukste hondje van het westelijk halfrond!

Ik ben zelf niet zo sterk in het herkennen van gezichten en het onthouden van namen, maar anderen kunnen dat blijkbaar wel.

Al van verre worden wij toegeroepen: aaaaahhhhhh daar heb je Whisky!!!!!

Ik schaam mij dood, want ik ken de naam van geen enkele hond die wij onderweg tegenkomen, maar iedereen kent wèl de naam van de mijne…..

Zelfs zonder de hond word ik tegenwoordig al herkend op straat: u bent toch het baasje van Whisky? Waar is hij????

Zelfs toen ik dacht anoniem te zijn in een andere stad, werd ik nog als baasje herkend.

Ik snap nu heel goed hoe bekende persoonlijkheden (of hun partners) zich moeten voelen.

Nu het winter is en koud, kan ik mij gelukkig verschuilen onder een dikke muts, maar als ik Whisky bij mij heb dan rijden auto’s mij toeterend en zwaaiend voorbij.

Er is wèl een groot voordeel: ik zit niet meer verlegen om een praatje en kan overal aankloppen.

En het is natuurlijk ook wel gezellig als er een juichende haag mensen op de stoep staat waar wij langs mogen lopen.

Volgens mij kunnen Maxima en haar gemaal nog jaloers zijn op Whisky en mij!

Whisky tiert welig onder al die aandacht en zijn vachtje  lijkt steeds meer fluffy en pluizig te worden, zijn snoetje steeds grappiger en zijn oortjes steeds dansender.

Ik denk dat ik binnenkort maar eens met Whisky en een leeg bakje op straat ga zitten om al die euro’s daadwerkelijk te innen.

Volgens mij kan ik als bedelares met mijn hondje veel meer verdienen dan met een reguliere baan.

Zo’n echte BN’er hoeft zich alleen maar te laten zien en het geld rolt al binnen!

 

 

Dikke neus

Deze column schrijf ik helaas vanuit een ziekenhuisbed, want het uitlaten van een hond kan blijkbaar ook een gevaarlijke bezigheid zijn.

En dit gevaar dreigt vanuit vele hoeken: laatst liep ik bijvoorbeeld mijn gangetje uit naar de straat toe, met mijn hondje Whisky vrolijk voorop lopend.

Nauwelijks had hij zijn neus buiten de gang gestoken, of hij werd bijna plat gereden door een dame die op de fiets met volle snelheid over de stoep voorbij raasde……ze riep nog jolig: sorry, mijn fout!

Maar ik had dus bijna een platte hond aan een touwtje gehad.

Ook mountainbikers zijn gevaarlijke elementen in het landschap: ze racen vaak als gekken over stille bospaden en ze houden hun snelheid voor jou écht niet in.

Als je daar iets van zegt, dan kun je helaas regelmatig rekenen op een nogal agressieve reactie.

Strompelend en baggerend vervolg je dan maar je weg over de kapotgereden wandelpaden, je gelukkig prijzend dat je hondje in ieder geval nog leeft….

En dan heb ik het nog niet eens gehad over andere hondeneigenaren, die hun agressieve rottweilers of dobermanns  nauwelijks in bedwang kunnen houden als ze grauwend en met vol gewicht aan hun riem hangend,  mijn arme Whisky als een snackhapje proberen weg te graaien!

Laatst hoorde ik ook een doodeng verhaal van een vrouw die haar hondje even onder een tuinpoortje door liet snuffelen…….aan de andere kant van de deur beet een agressieve hond de neus van haar hondje zó erg kapot, dat het arme dier moest worden afgemaakt.

Dus als ik buiten loop met mijn kleine hondje, dan let ik heel goed op en heb ik ook ogen in mijn rug.

Helaas ging het laatst dus toch ernstig mis; niet met Whisky, maar met mij helaas….

Ik liep heerlijk in het bos, toen er een dame en een heer op de fiets aankwamen.

Toen ze vlakbij mij waren, probeerde ik mijn hondje naar mij toe te laten komen onder het uitspreken van de volgende woorden: ga eens opzij met je dikke neus!

Woedend sprong de man van de fiets af en schreeuwde naar mij: ga zelf opzij met je dikke neus zeg!

En voordat ik wist wat er gebeurde, kreeg ik een harde stomp in mijn gezicht.

Dus nu lig ik met een dikke neus in het ziekenhuis te wachten tot ik er weer uit mag…..

Als ik weer ga wandelen met Whisky dan zal ik extra goed opletten hoor, want voor je het weet heb je het aan de stok met de hele wereld!

 

 

Smeerpoep

Het hebben van een hond lijkt toch wel heel erg op het hebben van een kind.

En daar horen zo ongeveer dezelfde lusten en lasten bij.

Op 60 jarige leeftijd ben ik dan toch eindelijk moeder geworden!

Maar net als iedere andere moeder wenste ik soms wel dat ik even geen hond/ kind had….

Toen ik laatst van mijn werk thuiskwam, hoorde ik een wel héél hard gehuil en gejank vanachter de bijkeukendeur komen.

Nu is Whisky altijd wel erg blij als ik er weer ben, maar zo dringend had hij zijn emoties nog niet laten blijken.

Toen ik de deur wilde opendoen, zag ik wel 20 dikke groene vliegen op de ruit aan de binnenkant zitten.

Vreemd…. dacht ik nog vaag voordat ik de deur opendeed en bijna omver werd gevlogen door een dichte zwerm strontvliegen.

Direct gevolgd door een uitzinnig jankende Whisky op de vlucht.

Maar de échte verrassing lag nog stinkend op mij te wachten: een flinke hoop diarree vermengd met water uit de omver gesmeten drinkbak, waarin de ochtendbrokjes heerlijk lagen te weken……

En dan ben je zó weer een half uur bezig om dat heksenbrouwsel van je keukenvloer te verwijderen en er een sopje overheen te gieten als afsluiting.

Daarna mag je dan nog eens je met stront besmeurde hondje afschrobben voordat je eindelijk aan je lunch kunt beginnen.

Door alle geursensaties en strontvliegen had ik trouwens niet zoveel trek meer….

Whisky maakt er soms echt een puinhoop van, en helaas heeft hij de bijzondere eigenschap om die puinhoop flink te vergroten.

Waarom alle drink- en etensbakken nog eens extra omkeren over zijn kots- of stronthopen?

Waarom er uitgebreid doorheen lopen met die harige pootjes en waarom moeten die verrassingen altijd direct achter de deur liggen die ik opendoe, waardoor alles lekker onder de deur en over de vloer heen schuift????

Regelmatig heeft mijn arme schat last van zijn ingewandjes, en dan altijd nèt als ik niet thuis ben.

Het enige voordeel daarvan is, dat alles dan niet over het kleed heen gaat, wat altijd wèl gebeurt als ik op de bank zit.

Dat was trouwens de welkomsthandeling die Whisky verrichtte toen hij voor het eerst mijn huiskamer betrad: hij kotste meteen over mijn bank heen.

Sindsdien is die bank voor hem verboden terrein, ook al zal ik de komende 10 jaar wel tegen die uitgebeten plek aan moeten kijken…..

 

 

 

 

 

Baby Whisky

Net zoals een van die oude Italiaanse mama’s ben ik op latere leeftijd nog moeder geworden.

Niet via zo’n enge eiceltransplantatie maar gewoon via een adoptiebureau.

Omdat het een hondje betrof, kwam ik gemakkelijk door de leeftijd screening, wat mij bij een mensenbaby niet zou zijn gelukt.

Baby Whisky was toen al bijna 3 jaar, dus in hondenleeftijd is hij natuurlijk allang volwassen.

En waarschijnlijk lopen er in zijn thuisland Gran Canaria een heleboel kleine Whisky’tjes rond!

Maar hij gedraagt zich bij mij écht als een baby, dus al mijn latente moedergevoelens worden door hem wakker geroepen.

Als baby Whisky naar bed moet, dan is dat een heel ritueel geworden.

Want hij wíl gewoon niet, dus ben ik wel gedwongen om hem tegen bedtijd op te tillen en naar zijn bedje te dragen.

Dan ligt hij als een baby’tje in mijn armen en kijkt mij smekend aan: mag ik nou echt niet bij mama in bed komen liggen?

Ik spreek hem sussend toe en zing zachtjes een wiegeliedje voor hem.

Het lieve nachtlampje brandt al, want het stakkerdje is bang in het donker!

Teder vlei ik hem in zijn zachte mandje, wens hem een gevoelig “slaap lekker kleine Whisky”, sluit zachtjes de deur en sluip op mijn tenen de trap op.

Als ik in de badkamer bezig ben, dan hoor ik hem zichzelf in slaap schreien en mijn weke moederhart breekt.

Maar ik mag niet naar hem toe, want dan krijgt meneertje teveel aandacht en wordt het probleem alleen maar erger, zeggen de opvoedboeken streng.

Baby Whisky moet goed opgevoed worden, want het kereltje lijdt aan verlatingsangst en daar moet je consequent mee omgaan.

Bovendien wil hij steeds door mij vermaakt worden en hij lust wel pap van mijn aandacht, dus volgens de hondenregels moet ik hem als echte alfavrouw dan gewoon negeren.

Dat vind ik wel lastig als ik minutenlang door hem met een borende blik gefixeerd word….

Volgens de hondenboeken mag je als mens een hond niet al te lang aankijken, omdat hij dat als bedreigend ervaart.

Nou, ik voel dat ook wel hoor, als ik zo intens bekeken word door mijn hond!

En als het hondje negeren mislukt en hij maar doorgaat, dan ontaard ik nog wel eens in een driftbui.

Nooit van mijzelf geweten dat ik het in mij had, maar Whisky haalt het wel omhoog.

Ik kan mij nu tòch wel iets voorstellen bij een driftige moeder…..

Maar ook ik heb de kleine man wel eens flink in de kofferbak van de auto terug gesmeten toen hij niet wilde luisteren en hij er op een drukke parkeerplaats zomaar uitsprong.

Bij een “heterdaadje” mag je best wel even schelden, maar je hand opheffen tegen je kindje, dat mag dus echt nooit!

Heb ik (tot nu toe) ook niet gedaan hoor, zóveel driftbeheersing heb ik gelukkig nog wel….

Van watje naar bekenbaggeraar

Vroeger was mijn hondje Whisky een zijdezachtharig spierwit hondje met een grijze vlek op zijn rug.

Het leek alsof iemand met een grote kwast met grijze verf een mooie ronde stip op zijn rug had geschilderd, helaas net niet helemaal in het midden!

Als we wandelden, dan ontweek hij de modderige stukjes op het pad omdat hij zijn witte voetjes niet vies wilde maken, en van water moest hij ook niet veel hebben.

Als rasecht Canarisch hondje had hij sowieso niet veel op met die koude natte Hollandse regenbuien.

Een echt watje dus…

Helaas voor hem sta ik alom bekend als de hondenbaggeraar!

Zelfs de meest deftige gesoigneerde honden tover ik in één wandeling om tot plukkerige modderige monsters die niets liever willen dan in water en drab rondbaggeren.

Zo wist ik vroeger een zijdezacht glanzende deftige flatcoated retriever in een mum van tijd te veranderen in een drijfnat, totaal bemodderd stinkmonster dat meestal tot aan zijn rug in modderpoelen verbleef.

Dus het keurige hondje Whisky was een echte uitdaging voor mij!

 

Als ik nú naar Whisky kijk, dan zie ik een vuilgrijs plukkerig monstertje met gore geelbruine voetjes: daar is de modder pas écht goed in zijn vacht doorgedrongen.

Wit is hij nergens meer en hij lijkt elke week steeds groezeliger te worden….

De Twentse beken vormen een mooie uitdaging voor hem: al die takjes en blaadjes moeten er dringend uitgebaggerd worden en dáár ligt een schone taak voor Whisky   de bekenbaggeraar!

Hij trekt nog wèl ergens een grens: tot aan de enkels en de polsen en niet verder; maar diepe modderplassen op het wandelpad doorklieft hij zonder op of om te kijken.

 

Tja…..hij ziet er nu wel heel erg vunzig uit, want ook al borstel ik hem braaf iedere dag, daar wordt hij toch niet witter van.

Moet ik nou hondenshampoo gaan kopen en hem zo nu en dan gaan wassen?

Dan zit hij de dag daarna natuurlijk gewoon weer onder de modder, dus waar doe je dat dan voor?

Ach, laat ook maar zitten: we zijn allebei echte modderbaggeraars, en thuis steeds de vloer dweilen, dat laat ik ook maar zitten.

Dus passen we allemaal goed bij elkaar: baasje, hondje en huisje